Tuesday, June 19, 2007


Jæja jæja hvar á ég að byrja? Sumsé Sigurjón kemur heim í frí eftir 14 vikna fjarveru og mikið agalega var gott að sjá hann. Strákarnir voru að verða vitlausir á biðinni og ég auðvitað líka, notaði það líka óspart að láta hann fara með Óðinn og Daða í skólann, er orðin pínu þreytt á að keyra þetta fram og til baka alla daga. Við fjölskyldan nutum samverunnar, fórum í grill til Ísólar,Snorra og barnanna, öll reyndum við að eiga sér stundir með hinum, ég og strákarnir, Sigurjón og Selma, Sigurjón og strákarnir. Við fjárfestum í grilli áður en að Rannveig,Gunnar og Sólveig komu og var ekkert lát á grillmatnum og hvað þá bjórnum á meðan á dvöl þeirra stóð, ef þetta er ekki tíminn þá veit ég ekki hvað.

Sigurjón og Snorri fóru með ferjunni yfir til Vancouver til að taka á móti foreldrum sínum og systur og voru þau orðin vel þreytt þegar þau loksins stigu inn í hús rétt fyrir miðnætti á föstudeginum 1.júní. Á laugardeginum var síðan farið í brunch til Ísólar og Snorra, tekinn langur göngutúr í góða veðrinu, svo um kvöldið vígðum við okkar grill og Ísól, Snorri og börn enduðu með því að gista líka hjá okkur. Já við erum nú ekki í vandræðum ef marga gesti ber að garði sko.
Þetta var nú ósköp rólegur og góður tími hjá gestunum, þau fóru nokkrar ferðir niður í miðbæ, sáu auðvitað hinn fræga Butchard Gardens, fóru í göngu, skruppu til Nanaimo að heimsækja gamla frænku Rannveigar og Sigurjóns, lágu í sólinni(þegar hún lét sjá þig það er)og litu svo aðeins við í mollið að sjálfsögðu. Við afrekuðum meira að segja að skreppa einn dag á ströndina, það var voða fínt, allir fengu að fara aðeins á Kayak eða Kanó. Krakkarnir eru alveg að fíla það í tætlur.

Því miður stóð þetta allt saman heldur stutt, gestirnir okkar fóru aftur til Íslands þann 14. og síðan fór Sigurjón aftur til vinnu þann 17. Alveg agalegt hvað tíminn flýgur frá manni.
En allavega góður fréttirnar eru þær að Sigurjón verður BARA! í 9 vikur í burtu núna, hehe já hið ljúfa líf, þetta passar akkúrat strákarnir eru að enda sumarfríið sitt þá. Auðvitað er þetta frekar fúlt en Sigurjón vill samt frekar hafa þetta svona og ná þá að vera heima þegar að Daði á afmæli og svo aftur þegar að Selma verður 1 árs. Þetta verður svona hjá okkur þar til febrúar-mars á næsta ári, þá verða nú líklegast breytingar á vinnuhögum hjá Sigurjóni. Þar til horfum við björtum augum á framtíðina, ég að byrja í skólanum í haust gaman gaman, Selma verður í barnapössun fram að jólum og svo eftir áramótin koma mamma og Óli og ætla þau að vera með hana á meðan ég verð í skúlen. Ég er orðin ansi spennt að byrja, fór um daginn að spjalla við þau í skólanum og fékk ég fiðring í mallakútinn bara.

Strákarnir eru að klára síðustu vikuna af skólanum og verða svo í sumarfríi þar til í byrjun sept. Það eru eingöngu leikir og skemmtanir hjá þeim núna, sports day, beach day, fun day og fun fair og guð má vita hvað. Ég er farin að hlakka til að þurfa ekki að keyra þá í skólann alla daga, gott að fá frí frá því og líka fargins nestinu sem ég þarf að gera réddí fyrir hvern skóladag. Það verður þá nóg að gera á þessu heimili með allt liðið heima alla daga, þannig að við ætlum bara að vera dugleg að finna okkur eitthvað skemmtilegt að gera í sumar. Ég á allavega ekkert von á dauðum tíma, manni leiðist þá ekki heldur.

Selma litla stækkar ört, orðin 7 mánaða núna. Hún er hrókur alls fagnaðar, brosir sínu fallega brosi alla daga og virðist aldrei skipta skapi nema kannski ef hún er orðin of þreytt og orðin verulega pirruð. En hún er líka sannur sporðdreki, um leið og maður gerir eitthvað við hana sem að hún fílar ekki þá notar hún sko sporðann, maður fær bara einn áann takk fyrir og svo bara er allt í góðu aftur hehe, minnir mig stundum á eina góða vinkonu mína(hí hí gudda sín) Núna er hún farin að geta lyft sér upp á hnén og virðist ætla drífa sig í að fara að skríða, en svo nær hún því ekki alveg og lætur duga að ýta sér áfram á mallanum og þannig er hún farin að fara út um allt. Ahh... jæja þá er friðurinn úti, ætli maður þurfi ekki að fara að girða fyrir allt, að ég tali nú ekki um hlið fyrir stigann.

Jæja ég er þá búin að bulla nóg í bili, látið endilega heyra í ykkur(þið sem lesið)
Við biðjum að heilsa öllum, knús og kossar frá okkur hérna vesturfrá.

Saturday, June 16, 2007


Hæ hæ bara rétt að láta vita af okkur. Eins og þið vitið þá er Sigurjón búinn að vera heima og svo eru Rannveig mamma hans, Gunnar og Sólveig búin að vera hjá okkur líka í tvær vikur, þannig að við höfum verið allt of upptekin til að þess að blogga. Sigujón er síðan að fara á morgun þannig að annað kvöld ætla ég að setja inn fréttir af okkur og líka setja inn nýjar myndir.
Þangað til, bestu kveðjur frá okkur í Kanödunni:-)

Saturday, May 26, 2007

Smá ferðasaga.



Núna get ég sagt að ég hafi fengið innsýn í þýskt þjóðfélag eftir að hafa verið bæði í Bæjaralandi (Munich) og Hamburg í norðri.
Er ég kom fyrst til höfuðsvæði BMW bílaverskmiðjunar þann 18 febrúar síðastliðinn blasti við mér stór og breiður vegur til norður og suðurs.
Þetta var hinn þýski "auto bahn". Mjög svo mikið búið að splæsa aurum í það malbilk.
Ég var 5 vikur í Munich en bjó í bæ sem nefndur er Erding-kenndur við frægan bjór...eða meira að bjórinn er kenndur við bæinn sem hann er framleiddur í. Þetta var svona lítið og krúttulegt, eins og Sif mundi segja það, þorp.
Eftir þá dvöl hélt leið mín til Hamburgar, þar sem ég hef alið upp manninn síðustu 9-10 vikur.
Það sem sló mig mest af brölti mínu er hvað Þjóðverjar, ekki síst ungt fólk og unglingar, tala nánast enga ensku. Mjög stór hluti gerir það ekki. Eitthvað fannst mér það einkennilegt vegna þess að ég bjóst við að unga fólkið reyni að koma sér í svona multi lingular stöðu eins og við hin unga kynslóð annarra landa. Skýringunna fann ég svo í sjónvarpsmiðlinum.
Allt efni í þýskum sjónvarpsmiðli er "dubbað"- talað inná, en ekki textað eins og við erum vön úr skandinavíu. Meira að segja vinnufélaginn minn úr Hamburg vill sjá Borat á ensku bara til að heyra hvernig hann er.

Eitt er það sem ég tek hattinn af Hamborgara búum fyrir er almenna samgöngukerfið. Það virkar, er á áætlun og ódýrt. Fór með lestum til Hannover og Danmerkur og notaði svo grimmt strætó og svokallað S bahn og U bahn sem eru borgarinnar lífæð, sbr Metro og Underground. Pottþétt kerfi!

Þjóðverjar taka enga áhættu. Þeir vilja hafa allt á hreinu. Það mundi ekki koma til greina hjá þeim að vinna svona verktaka vinnu eins og ég. Þeir vilja binda sig (helst Lufthansa) til 45 ára. Ég mundi ALDREI geta það.
Ég er að skrifa þetta í 34.000 feta hæð yfir vesturströnd Grænlands. Útsýnið frá íslandi og alla leið hingað er með eindæmum. Sá Reykjavík og var hugsað hvenær við mundum fara þangað næst. Kona sem situr næst mér spurði mig hvort ég sakni ekki Íslands. Ég sagði henni að svo væri ekki. Er svotil nýfluttur til Kanada og ég sakna barnanna minna og konu mína sem bíða mín þar.

Ég náði að fara á Mezzoforte tónleika og hitti Jóa mág minn og fræddist í Danmörku um að Hamborg og það svæði hefði tilheyrt Danska konungsríkinu fyrir mína tíð.
Núna er ég bara að vona þegar ég lendi í Vancouver að ég nái síðustu ferjunni til Victoria. Ég held að það ætti að nást alveg. Kannski ég skrifi næst þá í 20 fetum yfir sjávarmáli á 17 hnúta hraða. Reynum það. En núna ætla ég að horfa á bíómynd og njóta útsýnisins. Við erum komin yfir til Baffins bay í Kanada.

35.000 fetum síðar og einhverjum klukkutímum.
Komin í ferjuna þreyttur svangur og að drepast úr prumpleysi. Þetta er svona langstímaflugsloftsmagastífla og ég ætla að fara upp á dekk að losa þar. Svo ætla ég að njóta ferðarinnar úti og horfa á náttúruna úr rökkrinu. Ferðin tekur 95 mín. og leiðin er stórkostleg sigling gegnum smáeyjar.
Ég er að fara að njóta þess núna...og losa smá metangas. :0

Oooooog.
Núna er ég komin heim í faðm fjölskyldunar. Hef engan tíma að skrifa því ég er heima ;-)





Monday, May 7, 2007














Smá fréttatilkynning frá okkur Vesturförunum. Af okkur er bara allt gott að frétta eins og oftast. Ég hef eiginlega allan tíma til alls en samt engan tíma til neins, ég er annaðhvort alveg á fullu að gera það sem ég ætla mér, eða þá að ég kemst ekki í að gera neitt. Ætli þetta kallist ekki að vera 3 barna móðir og svo er nú ekki eins og ég geti sagt við eiginmanninn eða einhvern, nennirðu aðeins að líta eftir börnunum á meðan ég klára að elda eða bara klára EITTHVAÐ!! He he ég er ekkert að kvarta, þetta gengur einhvern veginn upp hjá manni og ég þarf bara að læra að stressa mig ekkert á því þó að það sé skítur í hornunum og börnin séu ekki að fá heita máltíð á hverju kvöldi. Mér verður nú oft hugsað til hennar ömmu minnar sem að eignaðist 6 stráka, pjúh..mikið er ég bara sátt við mín þrjú. En þetta er semsagt aðal ástæðan fyrir blogg leysinu hjá mér, ég bara er nánast ekkert við tölvuna þessa dagana, hvað þá horft á sjónvarp sem er nú alveg ótrúlegt fyrir sjónvarpssjúklinginn mig, enda er nú ekki horfandi á það hérna fyrir þessum fjandans auglýsingum. Jæja þið fáið þó allavega fréttir af Sigurjóni, ég var að stríða honum hvað hann væri háfleygur í orðum þegar hann skrifar, en hann sagðist bara vera að læra að blogga og að hann vildi skrifa vel og væri sko að vanda sig, svo bara rumpar hann af sér heilli íþróttafréttatilkynningu eins og vanur væri. Æ hvað ég elska þennan kall, ha heyrirðu það kjullubangsi(fer það honum ekki vel)? Ég elska þig!!!

ALLAVEGA!!

Við bíðum spennt eftir sumrinu hérna, það hefur verið óvenju lengi á leiðinni þetta árið en þetta er allt í áttina núna. Í dag var veðrið alveg yndislegt, sól og meira að segja hitinn fer hækkandi. Við Ísól vorum eitthvað að kvarta yfir þessu um daginn, en Snorri skammar okkur og segir að við séum bara orðnar of góðu vanar, sem er auðvitað alveg rétt þegar maður hugsar til veðurfarsins á Fróni. Við Ísól ætluðum í stelpuferð til Nanaimo á fimmtudaginn síðasta en það endaði bara sem óvissuferð, því að einhver skynjari í sjálfstýringunni á bílnum var orðinn ónýtur og við enduðum með bílinn á verkstæði. Sem betur fer vorum við ekki komnar langt útur bænum svo að þetta fór nú vel, sáum bara sætann gaur á verkstæðinu og fórum svo í hádegismat heim til mín, kíktum í eina búð og svo skutlaði ég henni heim, hehe voðalega gaman bara. Við ætlum að athuga hvort að við komumst ekki næsta fimmtudag. Síðasta föstudag var svokallað Cultural Fair í skóla strákanna, svaka fjör öll börnin komu uppáklædd í fötum frá hinum og þessum þjóðum, það var búið að breyta stofunum í nokkur lönd sem voru t.d. Spánn, Kórea, Ástralía og Nýa Sjáland og Quebec (ss. franska Kanada) og þar var börnunum skemmt með sögum og skemmtiatriðum sem þessar þjóðir eru þekktar fyrir. Öll börnin fengu vegabréf sem að þau fengu stimpil í fyrir hvert land og svo enduðu þau á að fara á International Café, þar sem að allir foreldrar voru búin að koma með mat frá hinum og þessu þjóðum. Þetta var alveg ofsaleg skemmtilegt bara og ég og Selma vorum að aðstoða með matinn. Eftir að allt var búið varð maður auðvitað að prufa allann matinn, mmm... ofsalega gott en ég held að ég hafi borðað of margar tegundir mata, því að svo fórum við í grill til Ísólar og Snorra (Ísól átti afmæli þennan dag) og þar var nú enginn smá veilsumatur á borðum, nú ég borðaði líka vel af því og var bara södd og sæl eftir þennan fína dag EN.....svo vakna ég bara um hálf sex laugardagsmorguninn við þessa voðalegu skruðninga í maganum og varð ég svo veik, að það var bara upp og niðurgangur allan morguninn. Sjiss!! Ég var algjört slitti þennan dag, gat ekkert borðað og lá svo bara upp í rúmi með Selmu sem var algjör engill, meira að segja Óðinn sá aumur á mér og sagði mér bara að leggjast á magann svo hann gæti nuddað mig þessi elska. Sem betur fer var ég hætt að æla um hádegið og ég var orðinn þokkaleg um kvöldið, Ísól og Snorri redduðu mér Kóka Kóla og tóku svo Óðinn með sér og við Daði og Selma áttum rólegt kvöld.

Nú styttist óðum í Sigurjón, aðeins 20 dagar í að hann komi heim og svo koma Rannveig Gunnar og Sólveig viku á eftir honum, jibbý!! Þá verður kátt í höllinni aftur, búið að vera ansi rólegt hjá okkur undanfarið. Vonandi fá þau geggjað veður svo við getum farið eitthvað á ströndina á meðan þau verða hérna og sleikt sólina. Ég er sko alveg farin að þrá einhvern lit á kroppinn eftir veturinn, er aðeins að lifna við í andlitinu enda veitti ekki af;-)
Jæja elskurnar ég læt þetta duga í bili, verð að drífa mig í háttinn enda klukkan að verða 11 je dúdda mía, hehe já það er af sem áður var þá vakti maður sko fram eftir öllu.

Túrilú!